Dikur
Dikur, nëse më kujtohet mirë, jeta ime ishte një gosti ku hapeshin gjithë zemrat, ku derdheshin gjithë verërat.

Një mbrëmje, e ula Bukurinë mbi gjunjët e mi. - E gjeta atë të hidhur. - Dhe e fyeva atë. Isha armatosur kundër arësyes. Kisha krisur me vrap. O magjistarë, o mjerim, o ligësi, Juve ju besua thesari im ! Ia dola mbanë që të bëja të errësohetnë shpirtin tim gjithë shpresa njerëzore. Përmbi çdo gëzim për ta mbytur atë unë sajova brofjen e shurdhët të shtazës gjakatare. Unë kam thirrur xhelatët për, duke vdekur, për të tërhequr dorezën e pushkëve të tyre. Kam thirruar mallkimet, që të më zënë frymën me rërë, me gjak. Fatkeqësia ka qenë zoti im. Unë jam shtrirë në baltë. Jam tharë në ajrin e krimit. Kam kurdisur goxha rrengje deri në marrëzi. Dhe pranvera më ka sjellë qeshje të neveritshme idioti.

Mirpo, gjithë kohët e fundit i gjendur në çastin e bërjes së krrok-krrok-ut të fundit ! Unë kam ëndërruar të rigjej çelsin e banketit të vjetër, ku do të rifitoja ndoshta oreksin. Shpirtbutësia është ky çelës. - Ky frymëzim provon që unë kam ëndërruar!

“Ti do të mbetesh hienë, etj...” gulçon demoni që më kurorëzoi me lulëkuqet aq tërheqëse.
“Fito vdekjen me të gjithë orekset e tua, dhe egoizmin tënd e me gjithë mëkatet e mëdha.”
Ah! kam rrokur shumë prej tyre : - Por, i dashur Satan, unë ju përgjërohem, një ninëz më pak të mërzitur ! dhe duke pritur me vonesë ca ligështi të papërfillshme, juve që pëlqeni mungesën e aftësive përshkruese ose udhëzuese, unë do t’ju heq nga ca fletë të lemerishme të bllokut tim të mallkuar.